بهترین هدیه به فرزندم!

یادداشت میهمان - مرتضی درخشان:

دختر یا پسری که حتی در اوج عصبانیت باز هم یک رشته اتصال باریک از وی در سینه شما هست، یک رشته اتصالی که در دورترین حالت هم نمی توانید بگویید که ظرف محبت شما خالی است!
حالا تصور کنید که بهترین هدیه ای که می توانید به این موجود بدهید چیست؟ بیشتر از همه به این دقت کنید که سوال درباب توانستن است، به این فکر نکنید که چه می خواهید، در طول مطالعه به اینکه چه می توانید به او بدهید فکر کنید.

به ما می گویند فرزند بیاورید، آن هم در روزگاری که دو نفر زیر یک سقف لقمه ای را با هم نصف می کنند تا بار مخارج زندگی کمر دونفر را با هم نشکند و حالا دارند از نفر سوم و چهارم و پنجمی صحبت می کنند که برنامه ای برای آنها نداریم.

سایه جنگ آفتاب آرامش را از ما دور کرده است و شاید همین هم اکنون که شما این جملات را می خوانید بمباران باردیگر شروع شده باشد، همه این ها منهای هزینه هاست، ما با موجودی روبروئیم که لباس هاش را باید تندتند عوض نماییم و تا چشم روی هم می گذاریم تغییر سایز داده است، شهریه مدرسه زیاد است، خورد و خوراک به جای خود و از تمام مهم تر نگران آینده کسی هستیم که روزی تبدیل به تنها نگرانی ما خواهد شد.

آدم به جهت اینکه فرزند بیاورد انتظار امنیت دارد، تضمین می خواهد، تضمینی که برای ما وجود ندارد و ممکنست هر لحظه دیوارهای آرامش ما با لرزه ای کوچک فرو بریزد، باید چه کار کرد؟!

مسعود و یک وانت بچه

محمد دانش آموخته اروپا بود، یک دور در اسلواکی و دور بعدی را در پاریس درس خوانده بود و پس از پایان تحصیلات عالیه در اروپا به تهران برگشته و برای خودش کاسبی فروش قهوه دست و پا کرده بود.
یک مدل اروپائی ایرانی عجیب داشت، از آن مدلهای بی قیدی که نمی توانستی تشخیص بدهی کدام اصول را قبول دارد، اصولی که در آن زیسته یا اصولی که در آن تحصیل کرده است.

محمد عاشق آبادان بود و پس از سه سال که به ایران آمده بود از من و مسعود خواست در یک سفر نیمه توریستی همراهی اش نماییم.
توی راه، وقتی از اهواز گذشتیم خانواده ای شلوغ به زور پشت یک وانت نشسته بودند، از آن عیال وارها که فقط وانت کفاف جابه جا کردن شان را می داد، پسر بزرگ تر که در نهایت شانزده سال داشت با دشداشه نشسته بود و دوتا دختر دیگر که معلوم بود پس از او بودند یکی یک نوزاد به بغل داشتند، بقیه بچه ها هم کف ماشین برای خودشان بازی می کردند، نزدیک غروب بود، اما آفتاب داغ خوزستان داشت آسمان را تبدیل به کوره ای می کرد که پوست از تن آدم می کَند، یک جوری که انگار روبه روی سشوار ایستاده ای!

ما شیشه ها را تا آخر بالا کشیده بودیم و زیر باد کولر ماشین داشتیم از خوبی ها و بدی های بچه داری صحبت می کردیم. مسعود چهارسال از ازدواج اش می گذشت و هنوز تصمیمی برای بچه دار شدن نداشت. مشکل هم مسایل مالی و اجتماعی بود.

محمد خبری داد که من و مسعود شوکه شدیم: « آقای...(یکی از پولدارهای بسیار معروف ایرانی) گفته به اونایی که می خوان بچه دار بشن کمک می کنه، بلاعوض! گفته خورد و خوراک شون با من! تحصیل و بقیه چیزاشون با خودتون! می خوای معرفیت کنم؟!»

مسعود به وضوح پاش را از روی گاز ماشین برداشت و به محمد اظهار داشت: « فلانی به من قول بده عید نشده با یه وانت بچه دم دفترش ایستادم!»

ما که احمق نیستیم، می دانیم که بعضی چیزها در دنیا هستند که تاریخ انقضا دارند، شما نمی توانید تصمیم بگیرید که فعلاً کار دیگری انجام بدهید، بعد که سی و پنج سال تان گذشت ورزش را شروع کنید و قهرمان المپیک بشوید.

شاید بعضی ها هم اکنون دارند به این جمله فکر می کنند که هر کس تلاش کند به نتیجه می رسد، ولی مولوی در دفتر پنجم مثنوی معنوی می گوید: «خربزه چون در رسد شد آبناک، گر بنشکافی تلف گشت و هلاک!»
هر چیزی زمانی دارد، میوه ای که برسد و چیده نشود ارزش ندارد، می گندد و مهم نیست که ما چه طور در مورد آن فکر می نماییم.

همه ما این ها را بلدیم، همه می دانیم که اگر امروز برای فرزندآوری تعلل نماییم بعدها شاید که نه، بدون شک برای رسیدن به آن گرفتار مشکل می شویم، کافی است یک مقاله علمی در مورد خطرات حاملگی در سنین بالا را بخوانید، یا از آن ساده تر، سری به مراکز درمان ناباروری بزنید تا آدم های بسیاری را ببینید که از تصمیم های گذشته شان پشیمان شده اند و حالا برای جبران آن باید راه طولانی و سخت و پرهزینه ای را طی کنند، علت آن هم تعلل است، همه ما این را می دانیم، اما وقتی شرایط مناسبی برای ما وجود ندارد چه باید کرد؟!
دو واحد مسلمانی فشرده

محمد پوزخندی به مسعود زد، خنده تلخی بود، خیلی تلخ! خیلی ریز زد روی شانه مسعود و اظهار داشت: « یا ایها الذین آمنو، آمنوا! ای آقا مسعودی که فکر می کنی مسلمونی، ایمان بیار!» مسعود قشنگ به اش بر خورده بود که این بچه اروپائی دارد پنبه مسلمانی اش را می زند!

محمد افزود: « چه مسلمونی هستی که حرف خدا رو قبول نداری، اون وقت حرف آقای فلانی برات سنده؟! مشکل از ایمان ماست داداش، وگرنه خدا گفته که روزی رو می ده، ولی ما به آقای فلانی و حساب بانکیش بیشتر از خدا اطمینان داریم! خدایا ما رو ببخش!»

تا خود خود آبادان یک کلمه حرف نزدم، محمد هم همین طور و مسعود بود که یک ریز داشت حرفی که زده بود را توجیه می کرد و معلوم بود خودش هم می داند آسمان را دارد به ریسمان می بافد! مگر می شد از زیر بار این حرف در رفت؟! محمد یک اسلام شناسی دو واحدی را با چهارجمله کوتاه تدریس کرد و ما را نشاند توی خودمان!
یادم نیست که آن وانتی چندتا بچه داشت، اگر هم شمرده بودم با آن حرف ها مثل خواب از سرم می پرید، ولی شک ندارم که ایمان آن راننده وانت از من قوی تر بود، از مسعود و حتی از محمد که از اروپا آمده بود و به ما درس دین داری می داد، معلوم بود یک جوری از ته ته دل اش می گوید خدا می رساند که شک کردن به حرف اش از پس هیچ کس بر نمی آمد.

به سوال اول یادداشت فکر کردید؟! من فکر می کنم مهم ترین هدیه ای که می توانید به فرزندتان در مهم ترین مهمانی دنیا (که زندگی نام دارد) بدهید یک دعوت نامه است، یک دعوت نامه که بدون آن هیچ هدیه ای دیگر کاربرد ندارد.

شما نمی توانید دوستی که ندارید را به شام دعوت کنید، کتابی که ندارید را بخوانید یا محبوبی که از دست داده اید را به آغوش بکشید، به پدر و مادرتان(اگر زنده هستند) یک مرتبه برای امتحان هم که شده بیش از حد محبت کنید و توی چشم هاشان با دقت نگاه کنید، بعد تصمیم بگیرید که خودتان را از این لذت محروم می کنید یا نه!

ما توی شرایط بحرانی جمعیت هستیم، رسانه های جهت دار سال ها به ما تلقین کرده اند که نمی توانیم شرایط مناسبی برای فرزندان مان دست و پا نماییم و بهترین کار این است که بی خیال فرزندآوری شویم. آنها خدا را از توی محاسبات ما حذف کرده اند و ما حالا هزار دلیل می آوریم که حرف خدا را نپذیریم

یک نگاه به اطراف تان بیاندازید، اگر پدر و مادر ما هم به این حرف ها گوش داده بودند این کشور چند معلم، چند کارمند، چند نویسنده، چند مهندس، چند پزشک و چند قهرمان کم می آورد؟! خاک را آدم ها می سازند و حفظ می کنند، وگرنه دورتادور این کره خاکی چیزی که زیاد است خاک است!

پویش «جان ایران» یک یادآوری است، یک دعوت نامه که میلیونها نفر آنرا دریافت کرده اند تا برای فرزندان شان ارسال کنند، فرزندانی که در راه هستند، با نگاه به این یادآوری خودتان و آینده تان را فراموش نکنید.

یک بار دیگر فکر نماییم، اگر فرصت برای چیدن این میوه گذشت و اوضاع درست شد، اگر مشکلات اجتماعی و مالی تان حل شد برنامه چیست؟! میوه ای که رسید، چیده نشد و روی درخت باطل شد کود می شود، حتی اگر به خوردن آن مشتاق باشیم، مواظب میوه های عمرتان باشید.»