سپندارمذگان مدل 2026!
به گزارش خاتون یار، هر سال با نزدیک شدن به نیمه بهمن، بحثی تکراری اما قابل توجه شکل می گیرد. برخی پیشنهاد می کنند به جای ولنتاین، «سپندارمذگان» را به عنوان روز عشق گرامی بداریم و آنرا به عنوان یک مناسبت ایرانی برجسته کنیم؛ پیشنهادی که در سالیان اخیر بیشتر شنیده می شود و کسانی را که مخالف گرامی داشت یک مناسبت وارداتی اما از طرفی مقید به ابراز احساساتِ مناسبتی هستند وادار می کند تا پنجم اسفندماه را گرامی بدارند.
به گزارش خاتون یار به نقل از ایسنا، در سالهای اخیر، همزمان با گسترش گرامی داشت برخی مناسبت های غربی، بحث درباره ی ضرورت توجه به آئین های ایرانی هم پررنگ شد. در همین فضا، سپندارمذگان بالاتر از گذشته مورد توجه قرار گرفت و تلاش هایی برای بازخوانی ریشه و معنای آن صورت پذیرفت. در نتیجه ی این بازخوانی ها بیان شد که «سپندارمذگان» از واژه ی باستانی «سپنته آرمئیتی» گرفته شده است؛ ترکیبی که «سپنته» در آن به معنای برکت بخشی و افزونی دانسته می شود و «آرمئیتی» به مفاهیمی چون آرامش، مهربانی و سازگاری اشاره دارد. در داستانهای فرهنگی ایران باستان، این مفهوم با زمین و جایگاه زن پیوند خورده و زن به شکلی نماد زمین و باروری معرفی شده است. از همین رو در تقویم کهن ایران، پنجم اسفند به نام سپندارمذگان شناخته می شد و مردان در این روز برای زنان هدیه تهیه می کردند. این آئین با عنوان «مردگیران» یا «مُردگیران» شناخته می شد و بعنوان مجالی برای تکریم زنان برگزار می شد.
وقتی از عشق حرف می زنیم، از چه صحبت می کنیم؟
با این وجود، اهمیت این مناسبت تنها در رقابت تقویمی با ولنتاین خلاصه نمی شود و میتوان آنرا بهانه ای برای طرح یک پرسش جدی تر دانست؛ این که وقتی امروز از «عشق» سخن می گوییم، دقیقا از چه تجربه ای حرف می زنیم؟ آیا همان تعریفی که نسل های پیشین از «عشق» می شناختند، بازهم معتبر است یا شکل رابطه ها تغییر کرده است؟ سپندارمذگان اگر مقرر است در فرهنگ عمومی جایگاهی پیدا کند، ناگزیر با این تغییر معنا رو به رو می شود و باید در دل همین تحولات فهمیده و بررسی شود.
تغییرات عشق در گذر زمان
در گذشته ی نه چندان دور، مسیر خیلی از رابطه ها چارچوب مشخص تری داشت. آشنایی ها اغلب در بستر خانواده یا محیط های محدود اجتماعی شکل می گرفت و مقصد رابطه هم تا حد زیادی روشن بود. ازدواج، نقطه ی پایانی قابل انتظار به شمار می رفت و جامعه هم این مسیر را تایید می کرد. امروز اما شکل آشنایی و ادامه رابطه ها تغییر یافته است. دانشگاه، محیط کار، رسانه های اجتماعی و ابزارهای ارتباطی جدید، دامنه ی انتخاب را گسترده تر کرده اند. رابطه هایی شکل می گیرند که گاه نام گذاری مشخصی ندارند و در چهارچوب های سنتی قرار نمی گیرند. بعضی از این رابطه ها کوتاه مدت هستند و برخی دیگر بدون رسمیتِ رسمی ادامه پیدا می کنند.
در کنار این تغییر، زبان گفتگو درباره ی احساسات هم تغییر یافته است. مفاهیمی مانند مرزهای شخصی، احترام متقابل و سلامت روان وارد گفت وگوهای روزمره شده اند و افراد تلاش می کنند درباره ی نیازهای عاطفی خود واضح تر صحبت کنند.
از طرفی شرایط اقتصادی و اجتماعی هم بر این روند تأثیر می گذارد. نااطمینانی نسبت به آینده شغلی، دشواری تأمین مسکن و نگرانی های در رابطه با مهاجرت، خیلی از جوانان را در موقعیتی قرار می دهد که تصمیم برای تعهد بلند مدت را به تعویق می اندازند. در چنین وضعیتی، برخی رابطه ها به سبب فشار بیرونی متوقف می شوند و برخی دیگر اساسا شکل نمی گیرند.
هم زمان، رسانه های اجتماعی شیوه ی نمایش رابطه را تغییر داده اند. بخشی از روابط امروزی در چارچوب تصویر و متن های کوتاه با همه ی دوستان و آشنایان به اشتراک گذاشته می شود و ابراز محبت جنبه عمومی تری پیدا می کند و زمینه ی مقایسه را هم فراهم می کند؛ چون بطور معمول هیچ کس از روزهای ناخوش و بدِ یک رابطه تصویری منتشر نمی نماید. وقتی تصاویر روابط شاد و بی دغدغه به شکل مداوم دیده می شود، برخی افراد امکان دارد رابطه ی خودرا ناکافی تصور کنند یا احساس کمبود داشته باشند. به این ترتیب، فضای مجازی عرصه ارزیابی و قضاوت رابطه ها و خط کشی برای معیار میزان خوشبختی یک زوج می شود.
تغییر دیگر به نقش های جنسیتی مربوط می شود. زنان و مردان هر دو بالاتر از گذشته درباره ی استقلال، برابری و حق انتخاب خود سخن می گویند و انتظار دارند رابطه بر پایه ی گفتگو و مشارکت شکل بگیرد. این تغییر نگاه، رابطه را از یک الگوی از پیش تعیین شده دور می کند؛ جایی که شاید دیگر در آن «سپندارمذگان» هم که مناسبتی کهن برای هدیه دادن به زن است، مورد پرسش و قضاوت قرار گیرد.
سپندارمذگان در چه صورت موفق می شود؟
در چنین بستری، سپندارمذگان اگر تنها بعنوان جایگزینی برای یک مناسبت خارجی معرفی شود، بخشی از واقعیت را نادیده می گیرد. این مناسبت می تواند مجالی برای تأمل درباره ی همین دگرگونی های مورد اشاره باشد و توجه را از رقابت بر سر نمادها و مناسبت های در ارتباط با عشق، به کیفیت رابطه ها معطوف کند. آن چه اهمیت دارد نه نام روز «عشق» در تقویم، بلکه روشی است که افراد در زندگی روزمره خود عشق را تجربه می کنند، آنرا می سازند و ابراز می کنند.
از این منظر، طرح سپندارمذگان در سالهای اخیر را میتوان نشانه ای از سعی برای تعریف مجدد عشق در چهارچوب فرهنگ بومی دانست. با این وجود، موفقیت چنین تلاشی به آن بستگی دارد که تا چه اندازه با تجربه ی واقعی نسل امروز هماهنگ باشد. اگر مقرر است این روز معنایی پیدا کند، باید بتواند با پرسش های نسل جوان درباره ی تعهد، استقلال، آینده و امنیت عاطفی ارتباط برقرار کند و به بخشی از زیست واقعی آنها تبدیل گردد.
حرف آخر اینکه در نتیجه ی این بازخوانی ها بیان شد که سپندارمذگان از واژه ی باستانی سپنته آرمئیتی گرفته شده است؛ ترکیبی که سپنته در آن به مفهوم برکت بخشی و افزونی دانسته می شود و آرمئیتی به مفاهیمی چون آرامش، مهربانی و سازگاری اشاره دارد. در داستانهای فرهنگی ایران باستان، این مفهوم با زمین و جایگاه زن پیوند خورده و زن بشکلی نماد زمین و باروری معرفی شده است. با وجود این، موفقیت چنین تلاشی به آن بستگی دارد که تا چه اندازه با تجربه ی حقیقی نسل امروز هماهنگ باشد.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب