زن ایرانی قدرتی که در میدان ظهور کرد اما روایت نشد
به گزارش خاتون یار، یک جهاداندیش در یادداشتی نوشت: زن ایرانی در دفاع مقدس سوم، فراتر از یک حضور اجتماعی، شکل جدیدی از رهبری و مداخله در سرنوشت جامعه را به نمایش گذاشت.
یادداشت مهمان- مقداد اموری: در یادداشت قبل نوشتم که پروژه ی تبدیل بی حجابی به زبان فراگیر شورش زنان، در رسیدن به هدف غائی خود شکست خورد. اما برای فهم لحظه ی حالا، دیدن این شکست کافی نیست. بعد از آن، اتفاق مهم تری رخ داد: زن مسلمان ایرانی در دفاع مقدس سوم، تصویر جدیدی از قدرت خود خلق کرد.
جنگی که با آن رو به رو شدیم، فقط نظامی نبود. میدان نظامی، سیاست، رسانه، روایت، عاطفه، خانواده، امید و اراده ی عمومی به یکدیگر پیوند خورده بودند. بنابراین، پیروزی در این جنگ هم فقط با قدرت نظامی به دست نیامد؛ جامعه باید در همه ی این میدان ها می ایستاد.
زن ایرانی در این صحنه، حاشیه ی جنگ یا صرفاً پشتیبان مردانی که می جنگیدند نبود. او خودش قدرت اصیل و اصلی میدان شد. اما اهمیت ماجرا فقط در «حضور گسترده ی زنان» نیست.
زن ایرانی در دفاع مقدس سوم، شکل جدیدی از مداخله در مقدرات اساسی جامعه را خلق کرد. این حضور، نه کاملا از جنس راهپیمایی های معمول بود، نه تحصن و بست نشینی و نه صرفا تجمعی برای اعلام حمایت.
زن، «خیابان» و «میدان» را به محلی برای امتداد اراده ی عمومی تبدیل کرد؛ جایی که در آن مطالبه، تصمیم سازی، جهت دهی، نظارت، روایت و حفظ حرکت جامعه، در کنار یکدیگر اتفاق می افتاد.
در آن لحظه، وقتی به میدان نگاه می کردیم، صدای زنان بلندتر، تصویرشان پررنگ تر و کنششان جدی تر بود. آنها فقط برای تکمیل جمعیت نیامده بودند. خیابان را خلق کرده و زنده نگه می داشتند، به آن جهت می دادند و دیگران را با خود همراه می کردند. این همان نقطه اوجی است که پیرامونش سخن می گوییم: زنی که رهبری اجتماعی را بر عهده می گیرد.
وی در خانه، خیابان، رسانه و شبکه های ارتباطی، اضطراب را مهار کرد، امید ساخت، اراده ی مقاومت را امتداد داد و اجازه نداد شهادت و تهدید، جامعه را به انفعال بکشاند. کنش او سازوکار حقیقی پیروزی ما در یک جنگ ترکیبی بود.
این قدرت نمایی، تصویر زن مسلمان ایرانی را باردیگر در نقطه ی اوج قرار داد؛ زنی که با حفظ هویت خود، در حساس ترین لحظه ی تاریخی ایران ایفای نقش و دیگران را هم همراه می کند.
اما یک مشکل همچنان مثل گذشته باقی ماند: این قدرت در میدان ظهور کرد، ولی در زبان نخبگان و دستگاه فرهنگی ما صورت بندی نشد.
زن ایرانی میدان جدیدی خلق کرد، اما ما هنوز نتوانسته ایم این میدان را درست ببینیم، نام گذاری نماییم و منطق آنرا توضیح بدهیم. اتفاقی که در حقیقت روی داده، هنوز به خودآگاهی زن مسلمان و ادبیات عمومی جامعه تبدیل نشده است.
شاید بنابراین است که بعضی ها همچنان پیشروی زن ایرانی را نمی بینند و جامعه را درحال شکست می بینند. آنها نمودهای پرصدای حمله ی دشمن را می بینند، اما این خلق تازه و قدرتی را که در دل جامعه ظهور کرده، نمی بینند.
اگر این صحنه را درست ببینیم، نسبت ما با اتفاقات بعدی هم تغییر می کند. خواهیم فهمید که هم نشینی زنان محجبه، کم حجاب و حتی بی حجاب در این میدان، الزاماً نشانه ی عقب نشینی زن مسلمان از هویت خود نبود.
بطور خلاصه این حضور، نه کاملا از جنس راهپیمایی های معمول بود، نه تحصن و بست نشینی و نه فقط تجمعی برای اعلام حمایت. در آن لحظه، وقتی به میدان نگاه می کردیم، صدای زنان بلندتر، تصویرشان پررنگ تر و کنششان جدی تر بود.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
مطالب مرتبط در خاتون یار
نظرات بینندگان در مورد این مطلب