صدای کودکان جنگ زده نباید در منازعات سیاسی گم شود
به گزارش خاتون یار، مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی اظهار داشت: صدای کودکانی که زیر آوار بمباران و هراس آوارگی دفن می شود، نباید در هیاهوی منازعات سیاسی فراموش شود.
به گزارش خاتون یار به نقل از اداره کل امور زنان و خانواده، زینب رستگارپناه مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، در نشست تخصصی «روایت همبستگی خانواده و مدرسه در پاسداری از حق آموزش در جنگ رمضان» که امروز باحضور، نماینده سازمان ملل، وزیر آموزش وپرورش، سخنگوی دولت، معاون رئیس جمهوری در امور زنان و خانواده و تعدادی از مقامات و کارشناسان برگزار شد، ضمن اشاره به نتایج انسانی و روانی مخاصمات مسلحانه بر کودکان، بر ضرورت ثبت و بازتاب بموقع تجربه زیسته آنان در رسانه های داخلی و بین المللی تاکید کرد.
وی با اشاره به اینکه جغرافیای مخاصمات مسلحانه تنها به مرزهای کشورها محدود نمی شود و آثار آن بر تن و روان صدمه پذیرترین اعضای جوامع، بخصوص کودکان، باقی می ماند، اظهار داشت: جنگ ها فقط به تخریب زیرساخت های مادی و نقض تمامیت ارضی کشورها محدود نیستند؛ بلکه یکی از خطرناک ترین نتایج آنها، فرسایش حافظه جمعی و سلب حق روایت از قربانیانی است که صدایشان در هیاهوی منازعات نظامی و محاسبات ژئوپلیتیک گم می شود.
رستگارپناه با تاکید بر این که خردسالان نباید فقط به اعدادی در آمار خسارات انسانی یا مطالبی در اسناد حقوق بشردوستانه تقلیل پیدا کنند، اضافه کرد: هر کودک از جهان زیست منحصربه فردی برخوردار می باشد که امنیت روانی، آموزش، رشد در محیط امن خانواده و حق زندگی در فضای صلح آمیز از مؤلفه های بنیادین آن به حساب می آید که با وقوع جنگ، قبل از آن که سازه ها و زیرساخت ها فروبریزند، انسجام روانی و معنایی جهان کودک صدمه می بیند.
وی در ادامه با تشریح اهمیت به هنگام بودن داستانهای رسانه ای از جنگ اظهارداشت: ثبت بموقع و میدانی تجربه زیسته کودکان، نقشی اساسی در تثبیت حقیقت تاریخی، پیشگیری از تحریف وقایع و صیانت از حقوق قربانیان دارد. داستانهای متأخر ممکنست زمینه مصادره رنج خردسالان از طرف بازیگران سیاسی و مصالحه بر سر حقیقت را فراهم آورد.
مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، صیانت از مستندات حقوقی را از دیگر کارکردهای روایتگری رسانه ای دانست و خاطرنشان کرد: داستانهای مستند و ضابطه مند می توانند زمینه پیگیری حقوقی نقض حقوق خردسالان در مجامع بین الملل، تحقق مسئولیت پاسخگویی و رویارویی با بی کیفرمانی را فراهم کنند؛ موضوعی که در چهارچوب کنوانسیون حقوق کودک مصوب ۱۹۸۹ و پروتکلهای اختیاری آن نیز مورد توجه قرار گرفته است.
وی همین طور با هشدار نسبت به تبدیل رنج خردسالان به ابزاری برای جلب ترحم در چرخه مصرف رسانه های اجتماعی، تصریح کرد: روایتگری ساختارمند باید کودک را بعنوان انسانی برخوردار از حقوق بنیادین معرفی کند؛ انسانی که جهان موظف به شنیدن صدای او، درک شرایطش و پاسخگویی در مقابل نقض حقوق اوست.
رستگارپناه در بخش دیگری از سخنان خود، رعایت اصول اخلاقی در روایتگری از خردسالان صدمه دیده را ضروری دانست و اظهار داشت: ثبت تجربه زیسته کودک نباید به بهای صدمه مجدد به روان او تمام شود. رسانه های متعهد و نهادهای بین المللی باید به حریم خصوصی و کرامت روانی خردسالان احترام بگذارند و به جای تصویرسازی های فقط احساسی و شتاب زده، به تحلیل ریشه ای صدمه های روانی و نقض ساختاری حقوق آنان بپردازند.
وی ضمن اشاره به پیوند ناگسستنی امنیت روانی کودک و نهاد خانواده اضافه کرد: بازنمایی صدمه های جنگ بدون توجه به تضعیف بنیان خانواده، فروپاشی روابط خانوادگی و آوارگی اعضای آن، تصویری ناقص از بحران انسانی عرضه می کند. از ین جهت، روایت رنج خردسالان باید در پیوند با وضعیت خانواده و محیط اجتماعی آنان مورد توجه قرار گیرد.
مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی با هشدار نسبت به نتایج بلند مدت جنگ بر نسل های آینده خاطرنشان کرد: کودکانی که در سایه جنگ، آوارگی و ناامنی رشد می کنند، در آینده به بزرگسالانی تبدیل خواهند شد که درک آنان از عدالت، بر ایجاد صلح یا بازتولید خشونت در منطقه و جهان تاثیر گذار خواهد بود. اگر رنج این خردسالان ثبت نشود و پاسخی عادلانه به آن داده نشود، زمینه ایجاد کینه های حل نشده و تداوم چرخه خشونت فراهم می شود.
رستگارپناه با تاکید بر ضرورت اقدام عملی جامعه حقوق بشری و رسانه های بین المللی، تدوین پروتکلهای سخت گیرانه برای روزنامه نگاری ترومامحور در رابطه با کودکان، حمایت حقوقی و کنسولی از سازوکارهای مستقل ثبت شهادت ها و داستانهای شفاهی خردسالان صدمه دیده و تسهیل دسترسی رسانه های مستقل و محققان بی طرف به مناطق بحرانی را همچون اقدامات ضروری دراین خصوص برشمرد.
وی تاکید کرد: نباید اجازه داد صدای کودکانی که زیر آوار بمباران ها و هراس آوارگی دفن می شود، در بین مصلحت سنجی های ژئوپلیتیک به فراموشی سپرده شود. ثبت صادقانه و به هنگام رنج آنان، نه اقدامی تشریفاتی و فقط رسانه ای، بلکه تعهدی اخلاقی، حقوقی و تمدنی برای پاسداری از انسانیت است.
به اجمال، به گزارش خاتون یار به نقل از اداره کل امور زنان و خانواده، زینب رستگارپناه مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، در نشست تخصصی روایت همبستگی خانواده و مدرسه در پاسداری از حق آموزش در جنگ رمضان که امروز باحضور، نماینده سازمان ملل، وزیر آموزش وپرورش، سخنگوی دولت، معاون رییس جمهور در امور زنان و خانواده و برخی از مقامات و کارشناسان برگزار گردید، ضمن اشاره به نتایج انسانی و روانی مخاصمات مسلحانه بر کودکان، بر ضرورت ثبت و بازتاب به موقع تجربه زیسته آنان در رسانه های داخلی و بین المللی تصریح کرد. وی با اشاره به این که جغرافیای مخاصمات مسلحانه تنها به مرزهای کشورها محدود نمی شود و آثار آن بر تن و روان لطمه پذیرترین اعضاء جوامع، به خصوص کودکان، باقی می ماند، گفت: جنگ ها فقط به تخریب زیرساخت های مادی و نقض تمامیت ارضی کشورها محدود نیستند؛ بلکه یکی از خطرناک ترین نتایج آنها، فرسایش حافظه جمعی و سلب حق روایت از قربانیانی است که صدایشان در هیاهوی منازعات نظامی و محاسبات ژئوپلیتیک گم می شود. رستگارپناه با تأکید بر اینکه خردسالان نباید فقط به اعدادی در آمار خسارات انسانی یا مطالبی در اسناد حقوق بشردوستانه تقلیل پیدا کنند، افزود: هر کودک از جهان زیست منحصربه فردی برخوردار می باشد که امنیت روانی، آموزش، رشد در محیط امن خانواده و حق زندگی در فضای صلح آمیز از مؤلفه های بنیادین آن بشمار می رود که با وقوع جنگ، پیش از آنکه سازه ها و زیرساخت ها فروبریزند، همبستگی روانی و معنایی جهان کودک لطمه می بیند. ایشان سپس با تشریح اهمیت به هنگام بودن داستانهای رسانه ای از جنگ اظهارداشت: ثبت به موقع و میدانی تجربه زیسته کودکان، نقشی اساسی در تثبیت حقیقت تاریخی، جلوگیری از تحریف وقایع و صیانت از حقوق قربانیان دارد. داستانهای متأخر ممکنست زمینه مصادره رنج خردسالان از جانب بازیگران سیاسی و مصالحه بر سر حقیقت را فراهم آورد. مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، صیانت از مستندات حقوقی را از دیگر کارکردهای روایتگری رسانه ای دانست و تصریح کرد: داستانهای مستند و ضابطه مند می توانند زمینه پیگیری حقوقی نقض حقوق خردسالان در مجامع بین الملل، تحقق مسئولیت پاسخگویی و رویارویی با بی کیفرمانی را فراهم کنند؛ موضوعی که در چهارچوب کنوانسیون حقوق کودک مصوب ۱۹۸۹ و پروتکل های اختیاری آن نیز مورد توجه قرار گرفته است. وی همچنین با هشدار نسبت به تبدیل رنج خردسالان به ابزاری برای جلب ترحم در چرخه مصرف رسانه های اجتماعی، خاطرنشان کرد: روایتگری ساختارمند باید کودک را به عنوان انسانی برخوردار از حقوق بنیادین معرفی کند؛ انسانی که جهان مکلف به شنیدن صدای او، درک شرایطش و پاسخگویی در مقابل نقض حقوق اوست. رستگارپناه در بخش دیگری از سخنان خود، رعایت اصول اخلاقی در روایتگری از خردسالان لطمه دیده را ضروری دانست و گفت: ثبت تجربه زیسته کودک نباید به بهای لطمه مجدد به روان او تمام شود. اگر رنج این خردسالان ثبت نشود و پاسخی عادلانه به آن داده نشود، زمینه ایجاد کینه های حل نشده و ادامه چرخه خشونت فراهم می شود. رستگارپناه با تأکید بر ضرورت اقدام عملی جامعه حقوق بشری و رسانه های بین المللی، تدوین پروتکل های سخت گیرانه برای روزنامه نگاری ترومامحور در ارتباط با کودکان، حمایت حقوقی و کنسولی از سازوکارهای مستقل ثبت شهادت ها و داستانهای شفاهی خردسالان لطمه دیده و تسهیل دسترسی رسانه های مستقل و پژوهشگران بی طرف به مناطق بحرانی را همچون اقدامات ضروری دراین خصوص برشمرد. وی تصریح کرد: نباید اجازه داد صدای کودکانی که زیر آوار بمباران ها و هراس آوارگی دفن می شود، در میان مصلحت سنجی های ژئوپلیتیک به فراموشی سپرده شود.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
مطالب مرتبط در خاتون یار
نظرات بینندگان در مورد این مطلب